Co zagraża Tobie i Twojemu zwierzakowi

Tęgoryjce

Tęgoryjce są małymi nicieniami charakteryzującymi się dużą torebką gębową, która ustawiona jest pod kątem w stosunku do reszty ciała robaka, stąd nazwa. Istnieją trzy gatunki mające znaczenie w Europie:

Ancylostoma caninum (u psów)

Ancylostoma tubaeforme (u kotów)

Uncinaria stenocephala (u psów, rzadziej u kotów).

Dorosłe nicienie zasiedlają jelito cienkie i mają prosty cykl życiowy, w przebiegu którego jaja wydalane z kałem rozwijają się do trzeciego stadium larwalnego (L3) w środowisku. Kiedy zostaną połknięte, w ciągu 2-3 tygodni rozwijają się do postaci dorosłych. Tęgoryjce, a w szczególności larwy Ancylostoma spp. są zdolne do przenikania przez skórę i w ten sposób torują sobie drogę do jelita. W przypadku U. stenocephala taka droga zarażenia nie odgrywa istotnej roli w cyklu rozwojowym.

Wszystkie gatunki odżywiają się po przyczepieniu do błony śluzowej jelita przy pomocy torebek gębowych i powodują uszkodzenia powierzchni śluzówki w celu uzyskania składników pokarmowych: głównie krwi w przypadku Ancylostoma spp. i białek osocza przy U. stenocephala. U. stenocephala nazywana jest „tęgoryjcem północnym” znoszącym chłodniejszy klimat niż A. caninum i jest stwierdzana w całej Europie. A. caninum występuje przede wszystkim w środkowej i południowej Europie, podczas gdy

A. tubaeforme notowana jest w całej Europie kontynentalnej. Gatunki Ancylostoma mogą powodować nasiloną niedokrwistość, gdy występują w dużej liczbie osobników lub przez długi okres. Laktogenna droga zarażenia larwami A. caninum może wywołać ostrą niedokrwistość i śmierć młodych szczeniąt. Tęgoryjce z rodzaju Uncinaria są mniej chorobotwórcze. Odporność rozwija się w wyniku kontaktu z pasożytem, ale nie jest ona całkowita. Do zarażenia dochodzi zwłaszcza w sytuacjach, w których zwierzęta mają dostęp do środowiska zewnętrznego, jak w przypadku wybiegów w hodowlach. Rozpoznanie stawiane jest na podstawie stwierdzenia obecności jaj tęgoryjców w kale. 14 Leczenie i zapobieganie przeprowadzane jest w oparciu o regularne podawanie leków przeciwrobaczych.

Glista Psia ( Toxocara Canis)

Opis ogólny

Glista psia (Toxocara canis) - Jest to pasożyt psów, wilków, szakali, szopów i lisów. Postać dorosła pasożytuje w jelicie cienkim, a larwy w różnych tkankach narządowych. Człowiek jest żywicielem przypadkowym, ale dość często ulega zakażeniu, zwłaszcza w krajach azjatyckich. Parazyt wykazuje dymorfizm płciowy. Samica dorasta do 19 cm długości, a samiec do 13 cm długości. Przednia część samca posiada wąskie skrzydełka.

Epidemiologia i profilaktyka

Człowiek zakaża się przez spożycie pokarmu zanieczyszczonego jajami pasożyta, przy bezpośrednim kontakcie z psami (przytulanie do twarzy zwierząt, całowanie szczeniąt). Możliwe jest także zakażenie po spożyciu niedogotowanego lub niedosmażonego mięsa psiego lub lisiego zawierającego cysty (w krajach azjatyckich, w niektórych krajach afrykańskich). W Polsce ze względu na nie spożywanie tego typu mięsa pasożyt tą droga nie szerzy się. Zagrożenie natomiast stanowią piaskownice i trawniki zanieczyszczone odchodami psów. Niebezpieczne jest także kontaktowanie się małych dzieci z psami zakażonymi glistą. Mięso dzikich zwierząt (niedźwiedzie, dziki, sarny) może zawierać formy przetrwalnikowe larw glisty psiej. Zwierzęta roślinożerne zakażają się jajami pasożyta podczas spożywania roślin zanieczyszczonych odchodami chorych zwierząt (psów, wilków, lisów).

Objawy

Objawy toksokarozy u człowieka zależą od lokalizacji larw przetrwalnikowych. Do ogólnych objawów należą: eozynofilia, wzrost stężenia gammaglobulin, powiększenie węzłów chłonnych, gorączka, nudności, wymioty, ogólne osłabienie, brak apetytu, powiększenie i bóle śledziony oraz wątroby, pokrzywka na skórze. W razie umiejscowienia larw w gałce ocznej – widoczne larwy w obrębie tkanek gałki, stan zapalny, wysięk komórkowy w komorze przedniej, ziarniaki z limfocytów i eozynocytów w obrębie siatkówki, naczyniówki i (lub) nerwu wzrokowego.

Larwy obecne w rdzeniu kręgowym lub w mózgu wywołują objawy neurologiczne (drgawki, bóle, porażenie) i psychiczne.

Larwy obecne w płucach są powodem wystąpienia nacieków Löfflera i stanów zapalnych.

Lamblia ( Giardia Duodenalis)

Opis ogólny

Giardia duodenalis (G. intestinalis) - giardia (lamblia) - Pierwotniak wielkości 10-20 µm, pasożytujący w jelicie cienkim wielu gatunków zwierząt i człowieka. Psy i koty zarażają się zjadając cysty giardii, które mogą w optymalnych warunkach zachować inwazyjność przez okres 3 tygodni w środowisku zewnętrznym. Po 5-16 dniach od chwili zarażenia zwierzęta te same zaczynają wydalać z kałem cysty G. duodenalis. Okres siewstwa cyst trwa zwykle 4-5 tygodni.

Objawy zarażenia u ludzi

Objawy chorobowe mogą wystąpić po kilku-kilkunastu dniach od zarażenia. Początkowo są to nudności, wymioty i bezkrwawa biegunka. Następnie, w zależności od intensywności inwazji, może pojawić się spadek masy ciała, zanik mięśni, często także nadmierna senność. Jest to choroba szczególnie niebezpieczna dla dzieci, gdyż powoduje zaburzenia wchłaniania tłuszczów i węglowodanów, które razem z niedoborem witamin i białek, pojawiającym się na skutek długotrwałych biegunek, prowadzi do niedożywienia, a w konsekwencji do niedorozwoju fizycznego. U osób dorosłych obserwuje się często bezobjawowy przebieg inwazji, lub jedynie z objawami przejściowych bólów brzucha, krótkotrwałych biegunek, a także stanów złego samopoczucia. Leczenie giardiozy nie nastręcza problemów. Należy pamiętać jednak o tym, że w przypadku, gdy stwierdzi się tego pasożyta u choćby jednego z członków rodziny, wszystkich domowników należy poddać terapii.

Jak zaraża się człowiek

Człowiek zaraża się także zjadając cysty giardii z zanieczyszczonym pokarmem, bądź woda do picia. Inwazjologiczne znaczenie dla ludzi w przypadku tego pasożyta, oprócz zanieczyszczonego cystami środowiska zewnętrznego, maja nie tylko zarażone zwierzęta towarzyszące (szczególnie młode koty i psy w wieku do 2 roku życia), lecz również zwierzęta dzikie ( bobry ), które są często bezobjawowymi siewcami cyst giardii. Zwykle tam, gdzie zarówno ludzie jak i towarzyszące im koty bądź psy są zarażeni G. duodenalis, nie jest się w stanie określić kto dla kogo stanowił źródło inwazji.

TASIEMIEC PSI ( Dypilidium Caninum)

Opis ogólny

Tasiemiec psi (Dipylidium caninum) – Gatunek tasiemca, pasożytujący u psowatych, kotowatych i innych mięsożernych ssaków, a także sporadycznie u człowieka. Choroba wywoływana przez tasiemca psiego, dipylidoza (ang. dipylidosis), zazwyczaj ma u człowieka przebieg bezobjawowy.

Objawy i przebieg

Większość infestacji Dipylidium caninum jest bezobjawowa. Zwierzęta zarażone tasiemcem przejawiają zachowania wskazujące na świąd okolicy odbytu (takie jak pocieranie nią o trawę lub chodnik). Mogą wystąpić objawy zaburzenia pracy przewodu pokarmowego. Najbardziej zaskakującą cechą zarażenia jest wydalanie proglotydów pasożyta. Mogą one być znajdywane w okolicy odbytu, w kale, pieluchach, niekiedy w pomieszczeniach w których przebywają zwierzęta i zarażone dzieci. Świeżo wydalone proglotydy mają zdolność ruchu i mogą być omyłkowo brane za czerwie much.

Epidemiologia

Tasiemiec psi spotykany jest na całym świecie. Zarażenia ludzi notowano w Europie, na Filipinach, w Chinach, Japonii, Argentynie i USA.

Rozpoznanie

Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu jaj lub proglotydów pasożyta w kale. Pojedyncze jajo jest okrągłe lub owalne i ma wielkość 35-40 µm (31-50 µm x 27-48 µm) i zawiera onkosferę zaopatrzoną w sześć haczyków. Jaja tworzą pakiety; w pakiecie znajduje się 5-15 (niekiedy więcej) jaj.

Jak zaraża się człowiek ?

Podobnie jak zwierzę człowiek zaraża się zjadając pchłę z larwą tasiemca. Dzieje się tak wtedy, gdy zwierzę najpierw wygryza taka pchłę z własnej okrywy włosowej, a następnie liże człowieka lub gdy człowiek całując psa lub kota przypadkowo ja połknie. Głaskanie zwierząt, a następnie spożywanie pokarmu bez umycia rak, może także skutkować zarażeniem. Człony maciczne Dipylidium caninum, kształtem przypominają pestki ogórka lub dyni.

wyżej wydruk strony
kontakt | warunki korzystania | polityka ochrony danych osobowych | znak towarowy